CIA - szpiegujemy dla kultury

JACEK OSTASZEWSKI
muzyk, kompozytor, pedagog, autor projektu „Osjan” i rewolucyjnej metody edukacji muzycznej „Droga Dźwięku”. Odznaczony przez Ministra Kultury i Sztuki srebrnym medalem „Zasłużony dla kultury Gloria Artis”[2005].
Ojciec aktorki Mai i kompozytora Jakuba.

Urodził się w Krakowie w 1944 roku w rodzinie artystycznej. Ojciec był rzeźbiarzem i scenografem, matka aktorką.

W latach sześćdziesiątych zaistniał na polskiej scenie jazzowej jako kontrabasista, grając z najwybitniejszymi muzykami tamtych czasów: Stańką, Komedą, Trzaskowskim, Kurylewiczem,. Razem z nimi nagrywał płyty, muzykę teatralną i filmową. Ta współpraca przygotowała go do późniejszej działalności kompozytorskiej.

W 1970 roku założył grupę „Osjan”, której został muzykiem-solistą i liderem. Jego poglądy, inspirowane wcześniejszymi doświadczeniami, filozofią i praktyką Zen [której w Polsce był jednym z pionierów], wsparte umiejętnościami partnerów, a przeniesione na grunt praktyki muzycznej, usytuowały „Osjana” wśród najoryginalniejszych projektów artystycznych tamtych czasów. Do fascynacji „Osjanem” przyznaje się dzisiaj wielu prominentnych ludzi kultury, nauki i polityki. W czasach P.R.L-u koncerty „Osjana” były manifestacją kultury niezależnej, które przyciągały spragnionych wolności słuchaczy, również z krajów dawnych Demoludów. Oryginalność zespołu została doceniona w Europie Zachodniej. Grupa, będąc pionierem muzyki New Age i głosem pokolenia Ery Wodnika, koncertowała niemal w całej Europie. „Osjan” wydwał płyty koncertował na prestiżowych festiwalach. Intensywną, miedzynarodową działalność zespołu przerwał stan wojenny.

Równolegle do twórczej pracy w „Osjanie”, Ostaszewski rozpoczął z rekomendacji Krzysztofa Komedy kompozytorską współpracę ze Studiem Miniatur Filmowych [18 filmów].

W 1981 przerwał działalność koncertową , rozpoczął pracę nad oryginalną metodą edukacji muzycznej nazwanej przez niego „Drogą Dźwięku”, studiując jednocześnie teatralne metody Jerzego Grotowskiego. „Droga Dźwięku” wzbudziła zainteresowania środowisk teatralnych i wolę współpracy z jej autorem; Teatru Gardzienice [1985-1989], Teatru „Double Edge” z Bostonu [od 1990 roku współpraca do dzisia]j, Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, gdzie od 1991 roku do dzisiaj prowadzi autorskie zajęcia z umuzykalnienia]. Psychopoznawcze walory tej metody zainteresowały psychologów, psychiatrów i muzykoterapeutów; Laboratorium Psychoedukacji z Warszawy[1990-1991], Polski Instytut Ericksonowski z Łódzi:[ od 1991 do dzisiaj].
Po Stanie Wojennym „Osjan” wznawił działalność koncertową i nagrywanie płyt. Koncerty zespołu, w którym Ostaszewski gra na fletach prostych, cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem.

Od debiutu 1978 roku poszerzył swą działalność kompozytorską o muzykę teatralną. Ma na swym koncie muzykę do około 80 spektakli w kraju i za granicą (w tym 16 w reżyserii Krystiana Lupy). Współpraca z Beth Soll Dance Company z Bostonu [1990] zaowocowała muzyką baletową. Napisał również muzykę do trzech filmów pełnometrażowych, i pięciu sztuk Teatru Telewizji. Oprócz licznych warsztatów w kraju prowadził również warsztaty w U.S.A., Japonii i Portugalii. Charakterystyczny dźwięk jego fletu można usłyszeć w filmowej muzyce Zbigniewa Preisnera, m.in. do filmu „Niebieski” w reż. Krzysztofa Kieślowskiego, w którym Ostaszewski pojawia się również na planie filmowym w epizodycznej roli. Ma na swym koncie debiut reżyserski („Krzesła” E. Ionesco w Teatrze Współczesnym w Szczecinie 1999).